Paragraaf 10.3 is de finale en tevens de start van de volgende cyclus. Het vereist dat de organisatie de geschiktheid, toereikendheid en doeltreffendheid van haar Milieumanagementsysteem (MMS) voortdurend verbetert. Stilstand is achteruitgang; continue verbetering is de dynamische evolutie van de organisatie naar steeds grotere ecologische harmonie.
De organisatie is vrij om het tempo, de omvang en de prioriteit van de verbeteracties zelf te bepalen. Dit is de uiting van de Anarchische Vrijheid binnen de gestelde kaders.
De basis voor alle verbeteracties ligt in Hoofdstuk 9, Evaluatie van de Prestaties. De organisatie moet effectief de resultaten gebruiken van:
De evaluatie van de Milieuprestaties (§ 9.1.1).
De evaluatie van de Naleving van Compliance Verplichtingen (§ 9.1.2).
De Interne Audits (§ 9.2).
De conclusies en beslissingen van de Directiebeoordeling (§ 9.3).
Het is onrealistisch om alle geïdentificeerde verbeterkansen direct op te pakken. Een strategische benadering is vereist om de middelen (§ 7.1) efficiënt in te zetten:
Impactanalyse: Prioriteer de kansen die het grootste effect zullen hebben op de milieuprestaties en de belangen van stakeholders.
Middelenplanning: Neem beslissingen over de toewijzing van de benodigde middelen (budget, competentie, tijd) via de Management Review (§ 9.3).
Verbeteringstype: De verbetering kan het gehele managementsysteem betreffen (bijv. betere integratie met HR) of zich richten op specifieke elementen (bijv. procesoptimalisatie voor energie-efficiëntie).
Dit proces zorgt ervoor dat verbetering een strategisch, gepland resultaat is, en niet slechts een willekeurige gebeurtenis.
